Barre Noire

Barre Noire – Pillier Sud

Juli 2017 – CEAT week – Ailefroide

Tomas van Lieshout, Jarron Middelhuis, Noël Diepens, Niek de Jonge, Wout Martens

Tomas, Jarron en Noël en Niek en ik kiezen voor een bivak bij ‘Balmes de Francois-Blanc’. Het  bivak is nog vlakker en groter dan de gemiddelde campingplaats. We bekijken de aanloop (welke straightforward over de morene en losse blokkenhelling gaat) en bestuderen de klimroute. Dit moet toch wel goedkomen, hoe kan Court hier 2x fout klimmen? Oke aan het zelfvertrouwen kan het allemaal niet liggen..

Om middernacht worden we gewekt door een stelletje Fransen. Echt een stelletje kakelende padvinders zijn het. Voor ons gevoel blijven ze wel een uur rondom ons basecamp hangen en ze hebben geluk dat de warme slaapzak ervoor zorgt dat we onze bijlen niet ter hand nemen. De volgende dag horen we van Line (die onze slaapspullen op ging halen in het bivak – held!) dat een Franse in een bergschrund van de Barre des Ecrins gevallen is en dat de heli uitgerukt is. Waarschijnlijk was het een van onze lieve nachtbrakers die nieuw terrotorium aan het afbakenen was. Niet veel later komen Jorian en Rik langs, ze groeten ons en gaan door richting de noordgraat van de Pelvoux (met succes). Nog even genieten van dit comfortabele bivak en we mogen uit de benen.

De aanloop verloopt over losse blokken. Net onder de pijler is nog een plateautje om bivak te maken komen we achter (te adviseren als je je bivakspul de berg over sleept). We gaan over sneeuw/ijs verder omhoog. Tomas en Niek lopen samen het laatste stuk sneeuw over en horen ineens een ‘whoemmm’ geluid. Dit hoor je normaal alleen in de winter als het sneeuwdek niet lekker gezet is… Afin het spookt of het was een geluid wat mee kwam toen Jarron zich aan het verlossen was van de hoge druk. Er gebeurt niets en de sneeuw is hard. Na een stukje scramblen door het couloir traverseren we naar rechts en binden ons in.

Ik kies ervoor om de kou te trotseren en trek de klimschoenen aan. Niek houdt zijn bergschoenen aan. Al zoekende naar de makkelijkste lijn traverseer ik met succes nog een stuk verder naar rechts en klim ik direct omhoog om uiteindelijk weer recht boven Niek uit te komen. Na een meter of 40 klimmen wordt het toch wel lastig. Ik kan het so so afzekeren en klim er door. Na deze passage wordt het weer een grote scramble voor ongeveer 2 lengtes. Ik kan lang niets plaatsen (laat staan een standplaats maken) en Niek roept dat hij de pas toch wel tricky vindt op de lopende zekering dus hij wisselt van schoenen. Ik klim een lang stuk door om weer naar links te traverseren onder een markante wand. Het verglace op de rotsen maakt het allemaal tricky ondanks het eenvoudige klimmen, want de vorige dag heeft het nog neerslag gegeven in de avond.
Ik maak stand onderaan de chimney, vanwaar we gaan uitzekeren. Ook deze pitch met verglace zorgt er weer voor dat de handen niet warmer worden. Niek klimt 60 meter uit (zoals we bijna de hele pijler deden). We vinden weinig in situ standplaatsen in dit gedeelte van de pijler, dus lekker freestyle lengtes klimmen.

Na deze pitch wordt de wand droger. We gaan door een chimney recht over de pijler, waarna we enkele lengtes links van de pijler klimmen over platen en later weer via wat scrambling terug naar de pijler gaan. Vervolgens eerst weer een lengte naar rechts van de pijler (stand op mephaken), daarna weer makkelijk terug richting de pijler en scrambling links parallel aan de pijler (running belay of kort). Nu komt er een van de moeilijkste pitches (5c), eerst over de kant en vervolgens naar rechts traverserend. Er komt een korte lengte van twee versnijdingen naast elkaar, ik kies de rechtse zonder succes. Het is een puinbak.  Dan niet stand maken en doorklimmen maar over ‘Râteau de chèvre’, een neigende plaat, naar links. Net om de hoek zit een stand. Niek ziet Noël nog net in de verte en roept nog een laatste keer hoe de route verloopt.

Voor de makkelijkte route moeten we vanaf hier naar links kruisen door een couloir, maar we klimmen direct over de pijler. Erg mooi klimmen en goed afgezekerd met mep- en boorhaken. Boorhaken? Jazeker, en over de geschiedenis van deze boorhaken (en Nederlandse reddingen) kan Wouter de Vries een avondvullend programma houden. We zijn blij dat we direct over de kant uitklimmen, want het zijn de beste pitches van de pijler. Ongeveer 5c a 6a. (2x). Om 15:00 staan we op de top, precies gidsjestijd. We wachten nog op de top, maar de andere touwgroep volgt niet meer. Onze eerste abseil (~40m) komt nog vast te zitten, maar het is eenvoudig terugklimmen. De volgende abseil van 50 meter brengt ons tot op de sneeuw.

Na het traverseren en afklimmen over de gletsjer op onze flabber alu toerski ijzers zijn we blij dat we op het normaalspoor van de Barre staan.

Traverse

Traverse naar links (Rateau de Chevre)

Laatste pitch

Alpien + topo Barre noir


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *