Eisentaler spitze

Skitour Östliche Eisentalerspitze

Moeder natuur is hard, maar de aanhouder wint. 

Muziekje voor bij het lezen en kijken om in hogere sferen te komen:

Op 15 februari 2014 poogde ik deze uitdagende tour met Pim de Jager en Ernst Sprenger.

Het zou een mooie dag worden, maar wel wat wind en warmte vanuit het zuiden.  We deden de stijgvellen onder onze ski’s en verlieten het ski resort van Sonnenkopf. We klommen richting het eerste punt, Ameisjoch.

route tour eisental

Vanaf het Ameisjoch hadden we zicht op ons doel in de verte, de Östliche Eisentalerspitze.

Op de foto is de route ingetekend. Na de afdaling vanaf het punt waar de foto is genomen, stijgen we via de rode lijn naar de gletsjer nabij de graat. Daar klimmen we de graat op via een steil couloir (groen). Vervolgens klimmen we via de graat zelf naar de top (geel).

Eerst dalen we dus af richting de kom, waar we ons echt thuisvoelen, in de backcountry. Geen liften, geen mensen, geen mobiel ontvangst en niemand die je kan redden. Alles om in de rust alleen te zijn met de natuur en je maatjes. “Het heimwee naar de bergen berust niet in de laatste plaats erop dat men er de mensen ontlopen kan.” Edmund Hillary

SAM_2241

De backcountry in.

In Eisental deden we onze stijgvellen weer onder de ski’s om naar de instap van de graat te komen.

Ernst klimt op zijn stijgvellen richting de gletcher van de Eisentalerspitze. Ik geniet van het moment, kauwend op een reep energie.

Eenmaal bijna aangekomen bij de graat, vonden we het lawinegevaar te hoog door de vers ingewaaide sneeuw. We moesten na 3 uren stijgen en nog geen uur resterend tot de top omkeren. ZUUR! Veel moeite en ons doel niet bereikt. Zo is het in het leven soms en zeker in de bergen.

SAM_2273

Pim en Ernst klimmen nog steeds. Ik ben gestopt omdat ik het verder niet vertrouwde in verband met de ingewaaide sneeuw.

Het weer bleek later tijdens de afdaling plaatselijk ook nog om te slaan waardoor we door de mist terug moesten skiën, oriënterend op onze stijgsporen. Het was diepe poeder maar we konden niet shredden omdat we niets zagen.

To be continued, die bergen blijven nog wel even wachten.

Poging 2. 

27 Februari zou een schitterende dag worden, daarom planden Renier Dijkhuis en ik de tocht weer. Toen ik s’ochtends uit mijn raam keek zag ik dat het sneeuwde?!? Overal bewolking en mistig! Dit was niet voorspeld Paulusma ! Weer slechte condities…  Ik gaf het behalen van de top 10% kans.

Renier en ik begonnen er toch aan omdat ik de weg er goed kende. Het moment dat we de graat op gingen zou beslissend zijn, omdat het vanaf daar heel lastig zou worden om terug te keren.

Het bleef erg bewolkt en navigeren was daarom lastig. We kwamen na een uur aan op het Ameisjoch.

Ameisjoch. Renier bouwt zijn splitboard om om af te dalen.

Vanaf het joch daalden we langzaam af door de wolken naar de kom. Na de afdaling deden we onze vellen weer onder voor de tweede sessie hoogtemeters.

De klim vanaf Eisental. Graat ligt in de wolken.

We klommen tot de instap van de graat. De bewolking bleef steeds hangen in de kom waardoor we weinig zagen. Maar opeens ging het beetje bij beetje opklaren en kregen we steeds meer te zien. Eerst een stuk rots, later een stuk van de rug, maar de graat waar de route liep en de top hadden we nog niet gezien. Enkele minuten later trok het weer compleet dicht. We stonden na uren klimmen op de gletsjer (was ooit een gletsjer…), bij de instap van de graat. Het beslissingsmoment of we door zouden gaan of terug zouden keren. En guess what? Het ging gelukkig weer wat opklaren en we konden weer wat refereren.

Instap van de graat vanaf de gletscher

We besloten de graat op te gaan want alles ging volgens tijdschema en het weer begon mee te zitten. De instap was een pittige. We moesten op stijgijzers en met een pickel in de hand een couloir (+-55 graden) beklimmen.

Ski’s op de rugzak en klimmen als een geit!

Met de pickel in de hand en stijgijzers aan de voeten beukte we zo de graat op.

SAM_2538

Renier komt uit het couloir de graat op. Rechts wolken, links blauw!

Toen ik eenmaal op de graat zelf kwam zag ik dat de hemel veel blauwer was aan de andere kant van de graat. Het ging dus echt goed opklaren!

Graatjes zijn mooi <3!

De stoke zat er weer goed in en we klommen verder via de graat naar de top!

Zoek Renier.

Rammen, beuken en kruipen door de sneeuw als een Lindens trekpaard.

Hasjeeeee, dansend naar de top!

Na meer dan 1100 hoogtemeters en uren lang bikkelen stonden we dan eindelijk op de top. Het klaarde compleet op en de blauwe vogel was gevonden!

Renier

Het is achteraf leuker als je toppen niet cadeau krijgt. Eerste poging mislukte en de tweede poging in verre van ideale condities, maar daardoor misschien wel mijn mooiste skitocht ooit.

Bergheil kamerad sagt der Wout.

“Na het beklimmen van een hoge berg, zie je enkel dat er nog veel meer bergen zijn om te beklimmen.” Nelson Mandela

De afdaling… Onvergetelijk en net zo mooi als de klim! Ik was mijn gopro vergeten, maar lekker boeiend… De beelden zitten in mijn hoofd.
Oké vooruit, Renier heeft toch nog een foto van me gemaakt.

DSC01703

Als een kind zo blij.

Het toerseizoen is AAN!!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *