Fil a Plomb

Fil a Plomb – Rognon du Plan

26-3-16

with Benjamin Blaschke

TD M4+ WI4+ 90 gr 700m (total 1200m)

DSC01608 routeDe ski’s houden niet op de ijslaag die vlak onder de verse laag poeder ligt, het omhoog vellen heeft geen zin meer. We binden de ski’s op de rug en gaan bootpackend verder. We voelen het beiden, we klommen afgelopen week 1 grote noordwand (Mont Dolent), 2 mixed routes en skieden ook nog wat dagen piste. Geacclimatiseerd zijn we wel maar onze benen zijn futloos.
DSC01628

Na wat gezoek en gezwem over de randspleet komen we er al snel achter dat de sneeuwcondities niet ideaal zijn. De verse sneeuw is suikerachtig en de wind blaast hard door de wand en neemt zo de spindrift mee. Toch vorderen we goed. Ben en ik zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat we nergens onnodig tijd verliezen.

We zijn beland bij de eerste moeilijke lengte. Het laatste stuk is drytoolen, ~M5. De sneeuw in de top-out is ongebonden. Van binnen vervloek ik de zware ski’s die klem zitten, maar ik sleur mezelf er doorheen. Als ik stand maak hang ik gelijk mijn rugzak aan de standplaats.

DSC01663

 

DSC01682

DSC01722
DSC01749 DSC01760 DSC01784

Benjamin klimt de passage ook vol op zijn armen hangend. Hij mag de volgende pitch leiden. Hij blijft maar zoeken naar een makkelijke manier om door de rotsen te komen. Ik raak geïrriteerd.

Als ik de pitch naklim blijkt mijn gevoel te kloppen en is het helemaal niet zo moeilijk en vele malen makkelijker wat Ben normaal klimt zonder problemen.

Na nog een sneeuw helling staan we ineens onder de crux. We blijken toch al ver te zijn. Benjamin is de held van de dag, hij klimt de crux voor (zonder ski’s te hijsen). Ik ben blij, want doordat ik alles gespoord heb tot nu toe kan ik me weer even opladen.

De pitch is 40 meter lang 90 graden en er komt af en toe een bak spindrift naar beneden. Ben lost het goed op, eerst een cammetje plaatsen en dan traverseren naar de ijsgoot. Het ijs is dun en vooral fragiel. Hij plaatst de ene boor na de andere. Ik roep dat we maar 6 boren bij ons hebben en dat hij zo niet ver gaat komen. De zware rugzak maakt het hem te spannend waardoor hij te veel boren blijft plaatsen. Als hij nog maar een schroef over heeft laat ik hem zakken zodat hij de andere schroeven op kan halen. Hij klimt weer verder. Ik verlies hem uit het oog en geef het touw beetje bij beetje uit. Ondanks dat ik hem niet kan zien weet ik dat hij het moeilijk heeft in de traverserende uitklim. Zeker mentaal omdat het ijs en dus de zekeringen onderin ook al slecht waren. Hij plaatst nog 2 schroeven voordat hij bij de stand aankomt.

Inmiddels heb ik veel te lang stilgestaan. Ik weet dat ik hot aches ga krijgen als ik ga klimmen, want ik ben vergeten mijn wanten en donsjas aan te trekken. Als ik boven kom ga ik kapot en schreeuw ik het uit. Ik probeer mezelf in te houden, maar het lukt niet. Ben lacht zich rot, want hij weet ook wel dat het zo over is.

Na de crux komt nog meer steil ijs. Als mijn handen weer ontdooit zijn begin ik weer te klimmen. Ik klim iets te ver naar links en moet weer terug traverseren.
De lengte is steil, sketchy en slecht af te zekeren. Ik klim de volledige 60 meter uit en Ben kan nakomen. We zien dat het makkelijker wordt, nog steeds ijs maar maximaal 75 graden en kort, de laatste moeilijkheden.

Ik sta in de zon te zekeren, heerlijk, maar de wand ontdooit. Het is maart, maar de noordwand transformeert in een natte zonnenhang. Bij goede condities zeker je dit niet af en ga je simul solo. De sneeuw plakt maar schuift op de laag eronder. Het is zwaar, we moeten geconcentreerd blijven en zelfs in thermoshirt is het te warm. We klimmen de rest door met mobiele zekeringen. Het kost ons veel tijd en energie. Doordat we s’ochtends pas rond half 9 vertrokken weten we dat we door moeten klimmen zodat we kunnen afdalen in het licht. Op de top drinken we wat en bouwen we om.

We beginnen de afdaling. Het is 45 graden, geheel verijsd. Met mijn carbon ski’s kan ik maar moeilijk een kant houden en ik besluit te gaan rutschen. Ik heb inmiddels in de gaten dat we op het verkeerde pad zijn. Ik baal omdat Ben helemaal onderin het couloir staat. Ik zie sporen onder het couloir door lopen. Dit zijn sporen van de Envers du Plan variant van de Vallee Blanche. Helemaal gerust ben ik echter niet om toch deze route te nemen want ik ben niet zeker of we met 60 meter touw makkelijk over de bergschrunds komen. Toch ga ik er voor, omdat Ben al helemaal beneden staat.
Ik zoek een ankerpunt, maar ik kan geen vaste rots dichtbij de schrund vinden. Een meter of 15 voor de eerste schrund heb ik een rots gevonden aan de zijkant van het couloir. Ik pak mijn langste prusik en knoop deze zo zodat ik zo veel mogelijk lengte van de prusik efficient gebruik. Ik ga abseilen. De eerste bergschrund stelt niets voor. Wanneer ik over de rand van de tweede bergschrund stap, zie ik een eindeloos diepe spleet van 5 meter breed. Ik haal mijn bijlen los van mijn gordel. Ik pendel een paar keer van de ene naar de andere kant van de spleet en probeer dan mijn bijlen vast te slaan. Het lukt na een aantal pogingen en ik klim over de spleet heen. Een opluchting gaat door me heen, zeker als ik zie dat we een meter abseiltouw overhebben (als ik de prusik niet verlengd had had ik hier gehangen en kon ik terug prusikken..) Ben komt ook over de spleet heen. Er blijkt nog een kleine laatste bergschrund te zijn maar hier skien we overheen. We worden gebeld door onbezorgde vrienden, maar we hebben geen tijd om op te nemen. Nu het bijna donker wordt willen we iedere minuut benutten om op Mer de Glace te komen. Uiteindelijk komt het precies uit. Vanaf hier is het bekend terrein. We komen nog andere alpinisten tegen bij Les Mottets. Er ligt bijna geen sneeuw op de homerun, dus we wandelen nog een uur naar het dal. Rond 21.00 u zijn we in Argentiere op het afsluitfeestje van het NSAC chalet. Na 2 bier zijn we gesloopt en gaan we slapen.

Evaluatie:

  • Om moeten draaien.
  • Altijd 2×60 touw meenemen.
  • Ook je afdaling in detail bestuderen.
  • 4 routes klimmen in 6 dagen maakt je vermoeid.
  • Ski’s hijsen bij de crux.

Verder goed verlopen.

DSC01792
DSC01867
DSC01915 DSC01941 DSC01951 DSC01965
DSC01979 DSC01986











Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *