Mont Blanc NF ski descent

Skitoer Mont Blanc North Face via Grands Mulets

begin april 2014

Na vele hoogalpiene skitoers met serieus klauterwerk gedaan te hebben op de hoogste gletsjers van Oostenrijk werd het tijd voor een nieuwe uitdaging, het toetje van het winterseizoen…

Begin april vertrokken we naar Chamonix om de hoogste berg van de alpen te beklimmen. De Mont Blanc (4810 m.) beklimmen was sinds het moment dat mijn oom voor het eerst op de top stond een enorme inspiratie voor mij. Toen mijn tante er ook nog eens op stond was het helemaal duidelijk en moest en zal ik de derde van de familie zijn die op de witte berg zou staan.

Mont Blanc North Face

Mont Blanc North Face ski descend

In mijn jonge jaren wist ik eigenlijk nog niet dat ik een hekel had aan modetoppen, toppen die bekend zijn en waar vaak veel mensen te vinden zijn. Ik klim voor mijn vrijheid, het avontuur en het één zijn met de natuur en mijn maatjes en dus niet om met 50 man op een top te staan of achter iemand aan te klimmen.

SAM_3941

Skitoeren met de bekende Aiguille du Midi op de achtergrond. Got to love Cham!

Op de hoogste berg van de alpen is het vaak druk omdat hij in de zomer technisch makkelijk te beklimmen is. Maar de berg moest toch beklommen worden vanwege zijn status en de jarenlange inspiratie, maar dan wel op een dag dat niet massa’s mensen omhoog gaan. Eind van het winterseizoen was het juiste moment en met Rob en Ernst had ik de perfecte touwgroep gevonden.  Als de condities het toe zouden laten werd er van de top afgeskied via de noordzijde.

Er zijn verschillende routes die naar de top lijden, zeker in de zomer, maar op ski’s worden maar drie routes gedaan. De mooiste, maar ook langste en zwaarste is die vanaf de les Refuges des Cosmiques (3613m.), hierbij doe je namelijk een overschrijding. Na een kort telefoontje bleek dat de route niet optimaal in conditie was in verband met het overbruggen van te grote gletsjerspleten. Het alternatief was de beklimming via les Refuges des Grands Mulets (3051 m.). Vanaf deze hut werd de eerste beklimming gedaan. Een route die bekent staat als een lange tocht omdat de aanloop naar de hut langer is en omdat je 600 hoogtemeters lager begint en je het zwaarste deel van de route niet op de ski’s kan doen maar op stijgijzers. Gidsen noemen deze route ook wel Russisch roulette, omdat je 10 minuten onder grote seracs (zie foto) klimt die ooit breken… Ooit zal een touwgroep hier pech hebben.

SAM_3970

Seracs, zo groot als flatgebouwen

Een andere variant vanaf deze hut is via de graat van de Dome du gouter, maar deze route zou te lang duren, omdat de graat geen ideale condities had. Het werd de klassieker en 10 minuten Russisch roulette…

Het avontuur zou bij dag 1 al beginnen. Geen makkelijke aanloop naar de hut maar La Jonction doorkruisen. Een zeer complex spletenrijk gletsjerterrein. In de zomer zijn er maar enkele alpinisten die zich hier aan wagen, maar in de winter is het doorkruisen beter mogelijk doordat spleten gedeeltelijk dichtgesneeuwd zijn.

DSC_5195bis

Zicht vanaf de hut

Het had de dag ervoor gesneeuwd en het was erg mistig. Het zoeken van de route en later een goede combinatie van spletenpassages was een uitdaging, maar we vorderden goed en waren  binnen 4 uur bij de hut.

SAM_3911

Zoeken naar een geschikte combinatie van spletenpassages bij La Jonction

Dag 2 stond in het teken van terreinverkenning, sporen maken en vooral acclimatiseren. Verkenning zodat we wisten wat de gevaarlijke seracs in zouden houden en wisten waar de route ging in het donker.De tour was schitterend en de afdaling ook. Dit kon ons al niet meer afgenomen worden, of we de top zouden halen of niet.

SAM_3979

Monte Bianco in de verte

Dag 3, de top dag. Om 2.00 uur begonnen we met het volgen van de sporen die we de dag ervoor gezet hadden. We besloten niet aan touw te gaan over de gletsjer, omdat het veilig genoeg was en we hierdoor een stuk sneller zouden zijn. Alles ging voorspoedig en na een paar uur zat het vellen er op en kwamen we aan bij le refuge vallot (4362m.), een noodonderkomen.

alpes

We lagen ver voor op schema en het was nog donker dus besloten een pauze te nemen en zo veel te eten als we konden. Ik kreeg met veel moeite nog wel een goede lunch naar binnen, maar Ernst en Rob moesten het met minder brandstof doen. Niets aan te doen op deze hoogte.

Na een half uur pauze gingen we weer verder. Standaard worden de ski’s bij de bivakhut achtergelaten om lichtgewicht over de graat verder te klimmen. De kans van het behalen van de top wordt hierdoor vergroot en er hoeft niet in lastig terrein geskied te worden. Wij hadden vertrouwen in de condities van de sneeuw (mede door kennis van de huttenwirt) en bonden de ski’s en stokken op de rugzak, deden de stijgijzers aan, pakten de pickel tevoorschijn en bonden ons in aan touw.

SAM_4141

Het eerste stuk lopen vanaf het bivak tot de graat was vlak en verging ons gemakkelijk. Kort daarna begon de graat echte vormen aan te nemen en begon het klauteren. De graat was niet alleen sneeuw maar ook kleine stukjes ijs. Niet al te steil.

We begonnen de minimale acclimatisatie te voelen en het werd loei zwaar met een zware rugzak en ski uitrusting op de rug. En we hadden nog een kilometer graat beklimming met 400 hoogtemeters voor de boeg!

SAM_4153

De graat

Twijfel ging door mijn hoofd of we de juiste beslissing hadden genomen door de zware rugtassen en de ski’s naar boven te slepen, maar het schema was in ons voordeel. Ik leidde de touwgroep en probeerde een constant klimritme aan te nemen die we alle drie minstens 5 minuten aan zouden kunnen houden. Het was eenvoudig op niet al te steile stukken maar lastig op iets steilere stukken. Zelfs de kleinste stapjes omhoog zorgden voor de grootst mogelijke ademhaling en een war in het hoofd. Dit had ik nog niet eerder gehad. Waarschijnlijk had ik extra last van de hoogte vanwege mijn voorhoofdholtenontsteking, maar alle drie waren we duizelig. Halverwege de graat werd de sneeuw zachter en moest er echt gespoord worden. Gelukkig konden we het spoorwerk verdelen met een fransman die we in het bivak hadden leren kennen.

TB3

Ik, Rob en Ernst (foto van onze lieve Fransman)

Maar toch kwam er geen eind aan, na ieder voortopje kwam nog een voortopje!  Ik keek niet op mijn GPS, omdat ik niet wilde weten hoe ver we waren! Ineens herkende ik de laatste voortop! Ik wist dat we nog maar 100 hoogtemeters moesten, iedereen besefte dat de top ons niet meer afgenomen zou kunnen worden. We gingen zeer spoedig op de top geraken! Om 11.00 bereikten we de top en kon het geluk niet op. We stonden op de hoogste berg van de alpen, in alle rust. Alleen wij drieën en een vriendelijke fransman in zijn eentje. Het was strakblauw en het uitzicht was immens! Gelijk dacht ik aan mijn oom en tante die er ook op stonden en was ik trots dat we het weer geflikt hadden. 

SAM_4201

Er was niet veel tijd om van het uitzicht te genieten, vanwege de koude. Foto’s maken, ski’s onder de voeten en van de berg af, en vooral genieten van het toetje, de afdaling van de noordwand. Na wat snelle suikers doken we van de top af, eindelijk maakten we meters met behulp van de zwaartekracht, een onvergetelijk moment. 

Ik in de  wand

Ik in de wand

Het eerste stuk vanaf de top was door de wind aangetast en erg moeilijk te skiën. Een bocht, 20 meter traverseren, bocht etc. Met de pickel in de hand moest er afgedaald worden, om bij val niet in de randspleet te belanden. Na ongeveer 300 hoogtemeters geskied/gegleden te hebben kwamen we in het beschutte deel van de noorzijde, hier lag poeder! Meer ons ding in geëxposeerd terrein. Eindelijk genoten we van de extra inspanning die we geleverd hadden om al het skimateriaal naar boven te slepen. We hadden de dag ervoor de lijn bekeken en deze zat goed in ons hoofd, waardoor we rustig maar met veel genot naar beneden kwamen.

SAM_4220

Ski afdaling van Mont Blanc noordzijde.

SAM_4221

Mont blanc skitoer via Grands Mulets

Het besef drong pas door toen we voorbij de honderden meters hoge seracs waren en de bergschrund hadden gepasseerd. We stonden na een uur skiën bij de stijgsporen vanwaar we s’nachts 5 uur geklommen hadden naar de top. We keken terug op de geskiede lijnen en beseften dat we het moeilijkste gehad hadden en vanaf hier het terrein bekend was en de stijgsporen naar beneden konden volgen. Na het overwinnen van La Jonction, een stuk skiën en naar Chamonix lopen via een wandelpad zat het avontuur er op.

SAM_4291

De wandeling naar beneden (Ernst brak zijn stok nog)

We hadden het geflikt! Op naar de Mc Donalds om die koolhydraten weer aan te vullen en telefoontjes te plegen!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *