Ortler Nordwand

Ortler Nordwand in Sulden am Ortler – Süd Tirol – Italië

‘Vielleicht die schwierigste eiswand der Ostalpen’

Ortler Nordwand Ertlweg

Ortler Nordwand Ertlweg

Deze keer een blog van de hand van Rik Hoppenreijs

Ortler Noordwand

Het is woensdagmiddag (28-5-14), we hebben al hemelvaartsweekend. Een lang weekend, dus er moet gealpineerd worden. De stijgijzers en de bijlen zijn gevijld, de auto is volgeladen met eten en de topo’s zijn goed bestudeerd.
Tijdens de rit naar Italië wijzigen we samen het plan. In plaats van vrijdag gaan we zaterdag naar de top. Hierdoor kunnen we de vrijdag nog gebruiken om te sporen en te acclimatiseren. Zaterdag wordt het namelijk wat beter weer. Zaterdag dalen we na de klim af en slapen we in een hut of in het dal. Zondag vertrekken we weer naar Nederland, omdat we maandag ochtend weer moeten werken.
Om 2 uur s’nachts zijn we aangekomen in Sulden am Ortler (Italië). We hebben de auto in een U bocht geparkeerd en hebben onze matjes uitgerold naast de auto.

Foto

Rond half zes begon het weer licht te worden en begonnen de vogeltjes te fluiten. Toch voelden we ons uitgeslapen. Na het openen van onze ogen was het eerste wat we tussen de bomen zagen komen de wand. Wat een apparaat is het enige wat op dit moment in me op komt. Wout had hem een jaar eerder al gezien, maar was nog steeds zwaar onder de indruk. Zulk soort hoge wanden zijn er niet veel in de alpen. Nadat we de wand nog even bekeken zijn we Sulden in gereden om daar rustig te ontbijten op een bankje bij de gesloten kabelbaan. Een veel te sterke opschud espresso en een gesprek met twee Duitsers later besluiten we onze spullen te pakken. De twee Duitsers zijn misschien van plan om zaterdag de wand ook te beklimmen.
P1060562
Tijdens onze tocht naar boven blijkt er nog meer sneeuw te liggen dan wij hadden verwacht. Tijdens de aanloop zien we de noordwand die half in de wolken ligt, waardoor we onze aandacht maar moeilijk op het lopen zelf kunnen houden. De onderste 800 hoogtemeters zijn wel te zien en het ziet er goed uit, alleen maar sneeuw. 
Foto

De noordwand in de wolken

P1060342

Aanlopen

Het laatste stuk naar de hut toe hebben we de huttenwaard zien lopen. Hij is net voor ons aangekomen. De huttenwaard was erg enthousiast dat er noordwand klimmers waren en moest lachen om het feit dat deze twee bergzwervers armoedig naast de auto hebben geslapen. De beste man had ons zien liggen in de ochtend. De maaltijd bestond vandaag uit de oude vertrouwde combinatie van ingeblikte tonijn, penne en pesto. In de hut is nog geen stromend water dus zullen we alles wat we drinken zelf moeten smelten.

IMG_4191

Sneeuw smelten met de MSR 

Na een heerlijke halve liter Weissen besloten we naar bed te gaan. Aangezien het nog koud is in de hut heeft de huttenwaard ons tot vier keer toe een advies gegeven om warm te blijven tijdens het slapen. Met de legendarische woorden: “Decken unter, Decken oben, Zwischen liegen und schlafen“. gaan we naar bed. Morgen staan we rond 06:00 op om de aanloop naar de wand te sporen. Daarna gaan we er snel weer vandaan aangezien deze route bekend staat om het Russische roulette met Lawines en steenslag (door vallende seracs), met name onderin de wand. Dit wordt erger naarmate de dag vordert, door de zon instraling.
Rond 05:00 in de morgen begon het al met schemeren. En vrij snel daarna kwam de zon op. Water smelten, thee zetten, brood met speculoos eten en natuurlijk alle andere ochtend rituelen.
We hebben tot iets uit de grote flank gespoord, waar de wand nauw wordt. Het weer leek alleen maar te verslechteren en we hadden er weinig hoop in dat het morgen de topdag wordt die ons belooft werd, omdat de weersvoorspellingen voor vandaag ook niet klopten. Na de lunch hebben we nog wat jaargangen van het magazine Alpin doorgespit op zoek naar nieuwe tochten. Ook hebben we ons meermaals afgevraagd waarom er in de hoogtelijn van de NKBV niet meer tourentips staan voor alpinisten. Simpele tips of verslagen. Dit deed de Hoogtelijn vroeger namelijk wel en we zijn ook dol op deze verhalen.
Na ons avondmaal blijken er ineens twee Duitsers aangekomen te zijn. Ze vertellen ons dat ze morgen ook de noordwand gaan beklimmen. Om te vermijden dat ze boven ons klimmen en wij hun ijs koppen besluiten we kort voor hen te vertrekken. We zullen rond 2 uur vertrekken. We vertrekken zo vroeg om de kans op (steen)lawines tot de flaschenhals zo klein mogelijk te houden. Als alles een beetje mee zit dan zijn we laat in de ochtend op de top en staan we morgenavond zoals het hoort met een biertje na te praten over de klim.
De terugweg, de normaalroute in de zomer, is in de winter niet hetzelfde. In de winter gaan toerskiërs vanuit een ander dal naar boven. We houden de mogelijkheid open om uit te wijken naar een andere hut op het moment dat de terugweg naar de Tabarettahütte minder geschikt lijkt.
Ons doel is duidelijk: rap solo klimmen tot de Flaschenhals, bekijken of we simultaan gaan klimmen of uitzekeren op het blanke ijs, naar de top en afdalen via een van de routes.
IMG_4195

Sporen in de wand. Links in de verte zie je de Tabarettahutte.

De aanloop en de eerste 800 hoogtemeters gaan heel voorspoedig. Wout heeft met zijn beestachtige conditie bijna alles gespoord en ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor.
Foto

Wout aan het sporen.

Ik hoop dat ik het een beetje goed heb kunnen maken door de sleutelpassage voor te klimmen. Rond een uur of 5 zijn we aangekomen bij de Flaschenhals. Na deze passage begint het echte klimwerk. Ongeveer 450 hoogtemeters aan ijs tot 80°. Zonder veel te overleggen ben ik de eerste lengte ingestapt. Het klimmen was heerlijk. Slechts twee tussenzekeringen op zeventig meter touw. Geen probleem, we zijn nog fit en het moet snel. Het is nog geen 60° ijs dus prima te doen. Na de eerste lengte geklommen te hebben komt Wout na en ook hij klimt zijn lengte heerlijk uit. De wand bestaat in tegenstelling tot we verwachtten overal uit blank ijs.

Close up Nordwand

Close up Nordwand

P1060444

Wout zekert Rik.

IMG_4216

Wout in de wand

P1060444

Na wat lengtes geklommen te hebben wordt de wand geleidelijk aan steiler en worden we ietwat vermoeider. Tot overmaat van ramp gaat mijn linker stijgijzer uit. Alleen nog aan de sluiting hangt hij aan mijn schoen. Dit zal in de wand nog zeven keer gaan gebeuren. Mijn schoenen hebben een nieuwe zool nodig nu ik stijgijzers met een ander lock systeem gebruik. 

Ortler Nordwand Ertlweg

Ortler Nordwand Ertlweg

IMG_4212

Heerlijk ijs.

Rond negen uur als we al aardig wat lengtes achter de rug hebben zijn we ineens stil. Als donderslag bij heldere hemel klinkt het afbreken van een serac. Ook de twee Duitsers die onder ons klimmen staan op slag stil. We kijken allen naar rechts en bedenken ons dat we een hoop geluk in de kloten hebben. De serac breekt af en valt als een enorme lawine door de flessenhals naar beneden. In de volgende lengte die ik voorklim vangt Wout een steen op en de lengte daarna vang ik een groot brok ijs met mijn helm. Hier werd al voor gewaarschuwd in de topo’s en de kans dat ik deze noordwand ooit nog klim is 0%. Dit motiveert ons om tempo te blijven maken ondanks dat we wat vermoeid raken. Het stelt ons wel gerust dat we uitlopen op de Duitsers die nog onder ons klimmen. Wout klimt de laatste 25 meter van de wand zonder schroeven te draaien, omdat hij geen fatsoenlijk ijs kan vinden. Aan een dode man die met gemak vier vrachtwagens kan houden zekert hij mij omhoog en samen klimmen we de laatste 100m naar de top van de Ortler.

P1060492

Selfie!

Na nog wat spoorwerk tot de top feliciteren we elkaar met de beklimming van de noordwand. De Duitsers waarmee we weinig woorden hebben gewisseld staan ook op de top en we spreken met elkaar af dat we een touwgroep van vier vormen om naar beneden te gaan. We stampen in goed tempo langs de normalweg naar beneden om er achter te komen dat de weg naar de Payerhütte lastig begaanbaar is. Er is een couloir dat we kunnen beklimmen om alsnog bij de Payerhütte en dan de Tabarettahütte te komen maar dat ziet er zwaar uit. Omdat een aantal al scheel keken na de veel te lange dag besloten we de gok uit veiligheidsredenen niet te nemen en uit te wijken naar de Bergellhütte.

Eindelijk aangekomen bij de hut net voor het donker horen we een aggregaat die de hut van stroom voorziet en staan we dolgelukkig binnen tussen de tientallen toerskiërs. Het eerste wat besteld wordt is een biertje en na twee voorzichtige slokken zijn we vrolijk aangeschoten. We besluiten in de hut te slapen en de dag erna naar beneden te lopen. De avond duurt nog een kleine twee uur waarin we bevriend raken met de twee Duitsers die de hele dag onder ons geklommen hebben. Het zijn twee alpinisten met erg veel ervaring en we wisselen leuke verhalen uit.

De zondag ochtend verloopt soepel en al snel zijn we in het dal aangekomen. Er blijkt echter geen taxi of bus te rijden naar Sulden vanaf dit dal dus moeten we liften. Als Wouter en ik halverwege zijn in Gomagoi krijg ik bericht van Christian, een van de Duitsers, met de vraag waar we zijn. Nog geen seconde later stopt er een auto naast ons met de huttenwaardin van de hut waar we de nacht door hebben gebracht. Ook zitten Christian en Moritz in de auto. De huttenwaardin brengt ons naar de plek waar we onze auto’s geparkeerd hebben. Moritz en Wout halen de spullen op die nog in de Tabarettahütte liggen terwijl Christian en ik de spullen opruimen en wat ontspannen. Na een kleine twee uur komt Wout terug. Ik verwelkom hem met een bidon water en begin Frankfurters warm te maken.

Daarna volgt de terugreis. Omdat Wout de spullen op gehaald heeft rijd ik het eerste stuk. File, file en nog eens file. Rond zes uur in de avond zijn we eindelijk door Oostenrijk heen maar dan: tot Stuttgart file. Gelukkig hebben we enorm veel topo’s mee met nieuwe uitdagingen zoals deze, want het was weer een belevenis om nooit te vergeten….  


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *